Villa Tabu

Witamy w Poznaniu, mieście pięknym i fascynującym, gdzie historia spotyka się z nowoczesnością w niezwykły sposób. To właśnie tutaj, jak powiedział papież Jan Paweł II, "zaczęła się Polska". Gród poznański upodobał sobie pierwszy polski książę Mieszko I , budując największy zamek w kraju w X wieku. Poznań wespół z Gnieznem był pierwszą stolicą Polski. Po dziś dzień Poznań pozostaje stolicą i największym miastem Wielkopolski - jednego z głównych regionów państwa. Położony na najważniejszej trasie Europy, łączącej Moskwę i Warszawę z Berlinem, Londynem oraz Paryżem dobrze wykorzystuje szansę, jaką dały mu geografia i historia. Do kategorii obiektów Hotel, Pensjonat, Willa zalicza się także Villa Tabu w Poznaniu.

Czekają na Państwa wysokiej klasy zabytki, prezentujące szeroką gamę stylów - od romanizmu do secesji. Każda z części Poznania ma swój specyficzny charakter. Aby pokazać przybywającym do nas gościom, że Poznań jest miastem wybitnie atrakcyjnym turystycznie, aczkolwiek troszeczkę niedocenianym, podjęliśmy prace nad Traktem Królewsko - Cesarskim. Zwiedzanie ułatwi Poznańska Karta Turystyczna oraz nasze trasy turystyczne. Villa Tabu to obiekt znajdujący się w Poznaniu.

Nasze miasto od kilku stuleci jest miejscem współistnienia Polaków z przedstawicielami innych narodowości. Poznań zamieszkiwali Niemcy, Żydzi, Włosi, Grecy, Szkoci, Węgrzy. Tolerancja oraz praktyczne podejście do życia, cechujące wiele pokoleń poznaniaków, zaowocowały niespotykanym gdzie indziej fenomenem historii Bambrów poznańskich. To historia niemieckich osadników przybyłych z Bambergu na początku XVIII wieku, którzy dobrowolnie zasymilowali się z polskimi mieszkańcami Poznania, tworząc jedną, zgraną społeczność, zdolną do stawienia czoła przeciwnościom losu. Villa Tabu to dobre miejsce na spędzenie czasu w mieście.

Poznań współczesny to tętniąca życiem metropolia, dobre miejsce dla biznesu (słynne Międzynarodowe Targi Poznańskie) kultury i rozrywki. 130 tysięcy studentów wprawia miasto w niesamowity ruch, zapełniając wieczorami liczne puby, kafejki i kluby, gdzie zabawa nie kończy się szybko! Międzynarodowe festiwale (Malta), koncerty, happeningi, wystawy w muzeach i galeriach, spektakle, prezentacje, festyny (interesujące Dni Świętomarcińskie) - to miasto żyje pełnią życia! Poznań odczuwa pozytywne skutki boomu gospodarczego lat dziewięćdziesiątych i przygotowuje się na następny (inwestycje). To miejsce, gdzie się dobrze żyje i dobrze pracuje, miasto stwarzające nowe perspektywy dla każdego. W wielkopolskim odnajdziesz to, czego potrzebujesz do udanego wypoczynku.

Jednym ze źródeł dochodów Poznania były należące do niego wsie. Ich całkowite zniszczenie i wyludnienie w początkach XVIII wieku, spowodowane wojną północną, a następnie zarazą, pozbawiły miasto płynących z nich zysków. Aby zasiedlić i odbudować wsie (obecnie dzielnice miasta) władze miejskie postanowiły sprowadzić osadników z za zachodniej granicy, którzy już wcześniej osiedlali się małymi grupami w Polsce. Wydano odezwę skierowaną do państw niemieckich, w tym głównie do Bambergu w południowej Frankonii. Wybór tego regionu został podyktowany prawdopodobnie namową biskupa poznańskiego Krzysztofa Szembeka. Przebywając w Bambergu zauważył on, że mimo urodzajnej ziemi i bogatych gospodarstw wielu chłopów żyło bardzo biednie. Wynikało to z zakazu dzielenia ziemi między dziećmi - dziedziczył tylko jeden z synów. Wielkopolska to świetne miejsce na wakacje. Zatrzymaj się w Villa Tabu w Poznaniu.

Na zaproszenie władz miasta Poznania w latach 1719 do 1753 kilkoma falami przywędrowali rolnicy z okolic Bambergu, nazwani z racji swego pierwotnego miejsca zamieszkania Bambrami (w XIX wieku nazwą tą określano już wszystkich rolników mieszkających we wsiach poznańskich). Osiedleni zostali we wsiach - Luboń (1719), Dębiec oraz kilka rodzin w Boninie, w Jeżycach i Winiarach (1730), w Ratajach i w Wildzie (1746-1747), w Jeżycach i w Górczynie (1750-1753). Wszyscy zobowiązani byli do przywiezienia zaświadczenia, że są wyznania rzymskokatolickiego. Był to jedyny warunek, który przybyszom stawiało miasto kierując się tu zarządzeniem króla Augusta II z 1710 r. dotyczącym wszystkich cudzoziemców osiedlających się w tym czasie w Polsce. W Wielkopolsce czekają na Ciebie ciekawe i przytulne Hotele, Pensjonaty, Wille.

Nowi osadnicy i wracający w mniejszej w stosunku do nich liczbie chłopi polscy szybko odbudowali zrujnowane wsie. Otrzymali od miasta drewno na budowę domostw, ziarno na zasiewy oraz, na pewien okres, zwolnienie od podatków. Wszyscy też, pośrednio dzięki przybyszom (wg najnowszych badań było ich ok. 500-600 osób), uzyskali dogodny ustrój prawny przez przejście z gospodarki pańszczyźnianej na czynszową. Hotele, Pensjonaty, Wille to jedne z wielu miejsc do spania, które znajdziesz w Poznaniu.

Widok Poznania, ok. 1740 r. (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Poznaniu)

Odmienna grupa etniczna, jaką byli Bambrzy, władała innym niż otaczający ją żywioł polski językiem. Był on początkowo poważną barierą, zarówno we wzajemnych stosunkach, w kontaktach z władzami miasta, jak i w uczestnictwie w życiu Kościoła i w praktykach religijnych. Jako ludzie głęboko wierzący pragnęli oni uczęszczać do kościoła, a każda wieś miała swoją parafię. Wilda i Górczyn należały do kościoła św. Marcina, Luboń i Dębiec - do św. Floriana w Wirach, Rataje i Żegrze (tę ostatnią wieś początkowo zamieszkiwali wyłącznie chłopi polscy) - do św. Jana Jerozolimskiego, Jeżyce, Bonin, Winiary - do św. Wojciecha. We wszystkich kazania były głoszone i sakramenty udzielane w języku polskim. Nie znający go Bambrzy, nie garnęli się do swoich parafii i w pierwszych latach osadnictwa zbierali się we własnych wsiach wspólnie odmawiając pacierze z przywiezionych z Bambergu modlitewników. Przydzielono im zatem kościół oo. Franciszkanów na Wzgórzu Przemysła, filię poznańskiej fary, z niemieckojęzyczną obrzędowością. Bambrzy większe znaczenie przypisywali jednak do uroczystości w kościołach parafialnych, a więc znajomość języka polskiego była im niezbędna. Sami dotkliwie odczuwali tę potrzebę i choć starsi już nie zamierzali się uczyć, to uważali, że ich dzieci powinny. Tak więc Kościół, wspólnota wyznania, był tą pierwszą, najważniejszą płaszczyzną szybkiej polonizacji Bambrów.
Mapa Poznania wraz z wsiami miejskimi z 1820 r. (ze zbiorów Muzeum Narodowego w Poznaniu) Województwo wielkopolskie posiada wiele obiektów w mieście.

Drugim czynnikiem, który przyczynił się do asymilacji grupy bamberskiej ze społecznością polską była szkoła. Początkowo dzieci uczono wszystkich przedmiotów po niemiecku. Jednak z biegiem lat pod wpływem nauczycieli-księży zaczęto wprowadzać naukę religii w języku polskim, a wkrótce naukę języka polskiego, co było zgodne z intencjami Bambrów. W ich procesie polonizacyjnym ważną rolę odegrały też stosunki z Polakami, do nawiązania których dążyli. Stopniowo zaczęło dochodzić do małżeństw mieszanych. Potomkowie osadników z Bambergu coraz silniej utożsamiali się z polskością. Ten proces nie odbywał się tylko w sposób mimowolny, okazjonalny. Dążyli do tego świadomie, pragnęli czuć się na tej ziemi jak na własnej, chcieli kontaktów z sąsiadami i być na równi z nimi. Niektóre rodziny spolonizowały się już na początku XIX wieku, inne nieco później. Villa Tabu jest położony w Wielkopolsce w mieście.

Przełomu w tej dziedzinie dokonała polityka Bismarcka. Okres kulturkampfu, silnego nacisku germanizacyjnego władz pruskich, w tym plany przywrócenia dawnej ojczyźnie ludności pochodzenia niemieckiego, wywołały jej gwałtowny protest. Rodziny bamberskie stanęły w obronie polskiej szkoły i Kościoła katolickiego. Znane są petycje tych rodzin ze wsi Wilda i Rataje, w których ojcowie rodzin wystąpili przeciw nauce religii po niemiecku i likwidacji nauki języka polskiego.

Według urzędowych sprawozdań, u schyłku XIX wieku wśród katolickich mieszkańców wsi miasta Poznania (a wszyscy byli katolikami), nie było ani jednej osoby narodowości niemieckiej. Badacze problemów mniejszości narodowych uznali ten fakt za ,,cud polonizacyjny", za wyjątkowy w historii proces szybkiego wtopienia się jednej grupy narodowej w drugą.

Bambrzy i ich potomkowie wnieśli w kulturę wsi podpoznańskich nowe elementy z zakresu uprawy roli, pożywienia, budownictwa, aczkolwiek nie były one całkowicie obce polskiej ludności ze względu na jej wieloletnie kontakty z kulturą zachodnich sąsiadów. Ludność bamberska nie różniła się w sposób znaczący od polskich rolników, nie znalazła się w zupełnie obcym (poza językiem) środowisku. Do tego w dziedzinie obrzędowości płaszczyzną zunifikowania zwyczajów było wspólne dla wszystkich wyznanie rzymskokatolickie. Na pewno wszakże Bambrzy i ich potomkowie jako ludzie solidni, gospodarni, pracowici i uczciwi wywarli swą postawą i cechami wpływ na podpoznańskich rolników.

Z historii Bambrów

W latach 1900 do 1924 okoliczne wsie włączono do miasta i stały się one jego dzielnicami, a potomkowie osadników z Bambergu stanowią od dziesięcioleci integralną część społeczeństwa Poznania. Wielu z nich pamięta o swych korzeniach. Niektórzy jednak z różnych względów, w tym z powodu zmian nazwisk w rodowodach po kądzieli, nie mają świadomości swoich odległych już powiązań z osadnikami z Bambergu. Jako Polacy potwierdzali swą przynależność do ojczyzny - Polski nie tylko aktywnym wkładem w jej życie codzienne, w tym szczególnie Poznania i okolic, ale przede wszystkim własną krwią. Brali udział zarówno w Powstaniu Wielkopolskim, wojnie z bolszewikami 1920 r., jak i szczególnie w ruchu oporu w czasie II wojny światowej. Ginęli mordowani w Forcie VII i w obozach koncentracyjnych. Innym udało się przeżyć i szczęśliwie doczekać końca działań wojennych.

Okres Polski Ludowej nie był też dla nich pomyślny. Za swe obco brzmiące nazwiska spychani byli na margines życia społecznego. Im to w pierwszej kolejności odbierano ziemię, domy, sklepy, przedsiębiorstwa. Od kilkunastu lat żyją swobodnie w swojej polskiej ojczyźnie, pracując na różnych stanowiskach, a niektórzy zajmują wysokie pozycje w społeczeństwie.

Tekst: prof. Maria Paradowska

źródło: www.city.poznan.pl

Województwo wielkopolskie zostało wyłonione wśród 16 innych w kraju w wyniku reformy administracji publicznej, wdrożonej z dniem 1 stycznia 1999 roku. Stanowi obecnie samorządową jednostkę administracyjną na szczeblu regionu z własnymi władzami i samodzielnym budżetem. Mówiąc najogólniej, województwo wielkopolskie pokrywa się z obszarem, który historycznie i kulturowo identyfikowany jest z regionem o nazwie Wielkopolska. Na tych ziemiach formowały się na przełomie X i XI wieku zręby państwa polskiego, z najważniejszymi ośrodkami w Gnieźnie i Poznaniu. Pod względem administracyjnym województwo dzieli się na 35 powiatów i 226 gmin. Spośród 109 miast największy jest Poznań, liczący 570 tys. mieszkańców. Do grupy większych miast zaliczają się: Kalisz, Konin, Piła, Ostrów Wlkp., Gniezno i Leszno, które stanowią w swoich rejonach ważne ośrodki życia społeczno-gospodarczego. Do kategorii obiektów Hotel, Pensjonat, Willa zalicza się także Villa Tabu w Poznaniu.

Stolicą Wielkopolski i zarazem jej centrum gospodarczym, naukowym i kulturalnym jest Poznań — miasto o bogatej przeszłości historycznej, ściśle związane z początkami państwowości polskiej sprzed ponad tysiąca lat. Drugim po Poznaniu ośrodkiem miejskim w Wielkopolsce o ważnych funkcjach administracyjnych, gospodarczych i społeczno-kulturalnych jest Kalisz. To najstarsze miasto w Polsce, z metryką pochodzącą z II w. n.e., kiedy to uczony grecki Klaudiusz Ptolemeusz wymienia je w swym dziele Zarys geografii pod nazwą „Kalisia” wśród 8 tysięcy innych miejscowości ówczesnego świata. Villa Tabu to obiekt znajdujący się w Poznaniu.

Województwo wielkopolskie jest jednym z największych regionów Polski. Pod względem powierzchni / 29.825 km kw. /zajmuje drugie miejsce w kraju, a trzecie pod względem liczby mieszkańców / 3.346 tys. /. Obszar regionu jest porównywalny ze średniej wielkości krajami Europy / np. z Belgią /, czy regionami europejskimi / np. z Brandenburgią w Niemczech /. Liczba ludności z kolei przekracza liczbę obywateli Łotwy i niewiele ustępuje liczbie mieszkańców Irlandii czy Litwy. Prawie 58 % ludności województwa mieszka w miastach. Aglomerację poznańską zamieszkuje prawie 700 tys. mieszkańców. Drugą pod względem wielkości jest- położona w południowej części regionu - aglomeracja kalisko - ostrowska licząca prawie 200 tys. mieszkańców. Do grupy większych miast zalicza się : Kalisz / 109 tys. /, Konin / 81 tys. / Piła / 75 tys./, Ostrów Wielkopolski / 73 tys. /, Gniezno / 70 tys. / i Leszno / 64 tys./, które stanowią ważne ośrodki życia społeczno - gospodarczego. Villa Tabu to dobre miejsce na spędzenie czasu w mieście.

Województwo wielkopolskie jest znakomicie usytuowane na skrzyżowaniu ważnych europejskich powiązań komunikacyjnych. Krzyżują się tu ważne szlaki komunikacyjne, wiodące z Berlina przez Poznań, Konin i Warszawę do Moskwy, oraz z Pragi przez Wrocław, Leszno, Poznań na wybrzeże Bałtyku. Poznański port lotniczy "Ławica" pełni funkcje lotniska krajowego i międzynarodowego. Istnieją regularne połączenia z Warszawą, Kopenhagą, Monachium, Zurychem, Frankfurtem, Brunszwikiem, Kolonią, Stuttgartem, Dortmundem, Londynem, Dublinem, oraz sezonowe z Majorką i Kretą. Zróżnicowany przemysł, wysoko towarowe rolnictwo, dobrze rozwinięte usługi i wciąż rozbudowywana infrastruktura tworzą dobre warunki dla dalszego rozwoju Wielkopolski. W wielkopolskim odnajdziesz to, czego potrzebujesz do udanego wypoczynku.

ŚRODOWISKO NATURALNE

Region wielkopolski w przeważającej części położony jest na wysokości od 80 do 100 m npm. Nizinne tereny urozmaicone są licznymi wzgórzami i skupiskami jezior pochodzenia polodowcowego oraz lasami z bogatą – często unikatową – fauna i florą. Najwyższym punktem jest jedno ze wzniesień Wzgórz Ostrzeszowskich – Kobyla Góra (284 m npm), najniższym – obszar w rejonie ujścia Noteci do Warty (21 m npm). Krajobraz Wielkopolski to wysoczyzny morenowe z uprawnymi polami, rozległe tereny pradolin, bogactwo rzek, jezior rynnowych, łąk, bagien i lasów. Lasy zajmują 25,4 % ogólnej powierzchni województwa, a ich rozmieszczenie jest nierównomierne. Większe kompleksy występują w zachodniej i północnej części województwa, w powiatach: czarnkowsko-trzcianeckim (51 %), międzychodzkim (45 %), złotowskim (44 %). W województwie wielkopolskim obszary chronione obejmują 32 % powierzchni, w tym: 0,3 % stanowią parki narodowe, 0,2 % rezerwaty przyrody, 5 % parki krajobrazowe, 26 % obszary chronionego krajobrazu. Wielkopolska to świetne miejsce na wakacje. Zatrzymaj się w Villa Tabu w Poznaniu.

JEZIORA

Na obszarze województwa występuje 779 jezior, z których ponad 50 % ma powierzchnię poniżej 11 ha, około 30 % to zbiorniki o powierzchni 11 – 50 ha, 8 % charakteryzuje się powierzchnią od 100 do ponad 500 ha. Największe jeziora to: Powidzkie (1036 ha), Zbąszyńskie, Niedzięgiel (Skorzęcińskie), Gosławskie, Dominickie, Lednica, Berzyńskie, Bytyńskie, Strykowskie, Chrzypskie. Są one położone w większości na Pojezierzach Gnieźnieńskim i Poznańskim. Odznaczają się malowniczością i ogromną różnorodnością. Do największych i najatrakcyjniejszych należy ciąg jezior goplańskich oraz powidzkich na Pojezierzu Gnieźnieńskim, jeziora Pojezierza Sławskiego i Krzywińskiego (między innymi jeziora: Dominickie, Przemęckie, Wieleńskie). W Wielkopolsce czekają na Ciebie ciekawe i przytulne Hotele, Pensjonaty, Wille.

RZEKI

Województwo wielkopolskie charakteryzuje się występowaniem dużej ilości rzek i jezior. Główną rzeką regionu jest Warta– prawy, największy dopływ Odry. Jest trzecią pod względem długości rzeką w Polsce / 808 km /. Drugą, co do wielkości rzeką regionu jest Noteć – prawy, największy dopływ Warty, uchodzący do niej w okolicach Santoka. Całkowita długość rzeki wynosi 388 km. Obie wymienione główne rzeki Wielkopolski są częściowo żeglownymi. Warta jest drogą wodną I klasy. Długość żeglownego odcinka wynosi 312 km. Na Warcie Środkowej możliwe jest uprawianie żeglugi statkami o ładowności 300 ton. W Poznaniu znajduje się port – nabrzeże przeładunkowe i przystań pasażerska (okresowo). Noteć stanowi część odcinka drogi wodnej Wisła – Odra, drugiej po Odrze pod względem ważności drogi wodnej kraju. Na terenie województwa długość jej wynosi 114 km. Zalicza się do II klasy dostępnej dla 500 tonowych barek. Porty wodne i nabrzeża rozładunkowe znajdują się w Ujściu, Czarnkowie i Krzyżu Wielkopolskim.Do sieci dróg wodnych regionu zalicza się ponadto Kanał Ślesiński, łączący Wartę z jeziorem Gopło, o długości 32 km. Jest to pierwszy odcinek drogi wodnej Warta – Kanał Bydgoski. Hotele, Pensjonaty, Wille to jedne z wielu miejsc do spania, które znajdziesz w Poznaniu.

ZASOBY NATURALNE

Wielkopolska obfituje w surowce energetyczne, głównie węgiel brunatny, gaz ziemny, ropę naftową, torf. Występują tu złoża węgla brunatnego, ropy naftowej, gazu ziemnego, soli kamiennej. Złoża węgla brunatnego występują i są eksploatowane w rejonie konińskim. Złoża gazu ziemnego usytuowane są przede wszystkim w południowej i południowo-zachodniej części województwa, w rejonach: Góra Śląska, Nowy Tomyśl – Grodzisk Wlkp. – Opalenica – Buk, Duszniki – Kaźmierz – Tarnowo Podgórne, Zaniemyśl – Śrem, Odolanów – Mikstat, Radlin, Klęka – Kotlin. Złoża ropy naftowej są niewielkie, mimo to eksploatowane. Wielkopolska cechuje się ogromnym bogactwem torfu. Dotychczas zinwentaryzowano 886 tys. ha torfowisk o średniej miąższości 1,5 m. Największe możliwości eksploatacji torfów wiążą się z tzw. Kanałem Morzysławskim. Województwo wielkopolskie posiada wiele obiektów w mieście.

Rozpoznane złoża torfów o znaczeniu leczniczym (borowiny) występują m.in. we wsi Błażejewo gm. Dolsk w rejonie wsi Ławica gm. Sieraków w rejonie wsi Mechnacz gm. Kwilcz. Ze względu na ich dużą wartość mogą być wykorzystane dla celów uzdrowiskowo-leczniczych. W rejonie Kłodawy wydobywa się sól kamienną. Gips występuje w okolicach Wapna. Na terenie całego województwa wielkopolskiego występują złoża: kruszyw, surowców ceramicznych i kredy jeziornej. Bogactwem Wielkopolski są zbiorniki wód podziemnych związane z warstwami wodonośnymi występującymi w obrębie utworów kenozoicznych, a we wschodniej części regionu również wśród utworów mezozoicznych. W czwartorzędowym piętrze wodonośnym występują cztery regionalne jednostki wodonośne, w tym trzy pradoliny: Toruńsko-Eberswaldzka na północy, Warszawsko-Berlińska w części środkowej i Baryczy na południu oraz jedna dolina kopalna tzw. Wielkopolska Dolina Kopalna. W całej Wielkopolsce występują także zmineralizowane, głównie cechsztyńskie, liasowe wody termalne. Villa Tabu jest położony w Wielkopolsce w mieście.

źródło: www.wielkopolska.mw.gov.pl